“Πρώτα οριοθετείς τις ΑΟΖ στην περιοχή όδευσης και μετά χαράσσεις τον αγωγό-Τι λέει για θερμό επεισόδιο ενόψει επετείου των Ιμίων”Καθηγητής Γ. Βαληνάκης στο ΠΕΝΤΑΠΟΣΤΑΓΜΑ – Μέρος Β’

“Ο γείτονάς μας δεν σκέφτεται ευρωπαϊκά. Ούτε σχεδιάζει μόνο μια επίθεση σε βραχονησίδα ” αναφέρει μεταξύ άλλων στο δεύτερο μέρος της αποκλειστικής του συνέντευξης στο ΠΕΝΤΑΠΟΣΤΑΓΜΑ (Διαβάστε εδώ το πρώτο μέρος) , ο καθηγητής διεθνών σχέσεων κ. Γιάννης Βαληνάκης, πρώην υφυπουργός Εξωτερικών.

Καθηγητής Γ. Βαληνάκης στο ΠΕΝΤΑΠΟΣΤΑΓΜΑ: Τα αγοράσαμε τα Rafale, αλλά πως “δένουν” με την αποκήρυξη του Χάρτη της Σεβίλλης όπου απεικονίζεται η ελληνική ΑΟΖ των 500.000 τετρ.χλμ;

Συνέντευξη στον Μάνο Χατζηγιάννη-Μέρος Α΄

“Σε σχέση με την Αίγυπτο ανησυχώ μήπως ξημερώσουμε μια μέρα με ένα τουρκοαιγυπτιακό μνημόνιο, ανάλογο του τουρκολιβυκού” αναφέρει μεταξύ άλλων στο πρώτο μέρος της αποκλειστικής του συνέντευξης στο ΠΕΝΤΑΠΟΣΤΑΓΜΑ, ο καθηγητής διεθνών σχέσεων κ. Γιάννης Βαληνάκης, πρώην υφυπουργός Εξωτερικών. Διαβάστε ολόκληρο το πρώτο μέρος ΕΔΩ

 

Το “COLPO GROSSO” της ΤΟΥΡΚΙΑΣ

Την υπέρ της πλήρη ανατροπή των οδεύσεων/αγωγών στην Αν. Μεσόγειο και την παράλληλη διεθνή αποδοχή της «Γαλάζιας Πατρίδας» προωθεί ενεργά η Τουρκία— και με εκκολαπτόμενη (διακριτική) στήριξη τρίτων. Τι διακυβεύεται για εμάς; Πόσο θα αντισταθούν οι ΗΠΑ και οι άλλοι σύμμαχοί μας στα τουρκικά σχέδια;
——-
👉Στο συνέδριο της Αττάλειας (Μάρτιος 2022) ο Τσαβούσογλου κάλεσε —ισχυρίζεται— 39 ΥΠΕΞ. Μεταξύ αυτών τους ομολόγους του από Ισραήλ, Αίγυπτο και Ελλάδα. Φυσικά κάλεσε ως ισότιμο και τον Τ/Κ και είναι ασαφές αν κλήθηκε η Κυπριακή Δημοκρατία ως τέτοια ή ως «Ε/Κ Διοίκηση».
👉Μεθοδικά και με σχετική επιτυχία κινείται η Άγκυρα για να υπονομεύσει τις πρόσφατες συμμαχίες/ συμπράξεις μας με Ισραήλ, ΗΑΕ, Σαουδ.Αραβία, «Ανατ.Λιβύη» αλλά και —το κυριότερο—με Αίγυπτο.
👉Προσκαλώντας τους παραπάνω σε ημιεπίσημο συνέδριο προωθεί έντεχνα το μεγάλο της σχέδιο: τον επανασχεδιασμό των οδεύσεων/ αγωγών με την ίδια στο επίκεντρο, και τη διεθνή αποδοχή της «Γαλάζιας Πατρίδας». Βολιδοσκοπεί τους καλεσμένους της ΥΠΕΞ  —με διακριτική ευρωπαική και αμερικανική ενθάρρυνση — και μεθοδεύει προς τούτο την επίσημη σύγκληση από την ίδια μιας διπλωματικής «Διάσκεψης Αν. Μεσογείου». Ήταν πάντα μια δική της ιδέα και πέτυχε (κακώς) να την αποδεχθεί για λίγο και η ΕΕ. Η τελευταία την εμφάνισε μάλιστα ως δική της. Αθήνα και Λευκωσία ορθά έχουν (μέχρι σήμερα) απορρίψει τη Διάσκεψη— ή μήπως κάποιοι το ξανασκέπτονται; 
👉Ανησυχητικά εκτυλίσσεται παράλληλα  —βοηθούσης και της ουκρανικής κρίσης— το γενικότερο τουρκικό σχέδιο «επιστροφής του ασώτου» που κατά βάση πάντα προτιμούσει η ΕΕ και σιγοντάρουν πλέον (μετά το non-paper) και οι ΗΠΑ.
👉Θα καταφέρουν Ελλάδα και ΚΔ να ανατρέψουν τα τουρκικά σχέδια και να μην γίνουν οι ΑΟΖ τους ο «μόσχος ο σιτευτός»;

Καλές πτήσεις και αχρείαστα!

Συγχαρητήρια σε όσους συνέβαλαν στο να γίνει γρήγορα το πρώτο βήμα μιάς νέας ολοκληρωμένης στρατηγικής. Ας ελπίσουμε ότι ο συμβολισμός της φωτογραφίας (ΥΠΕΞ Ελλάδας και Κύπρου) θα γίνει και πραγματικότητα!

Για να δίνουμε συνεχώς συγχαρητήρια!

EASTMED: «Είναι κακό στην άμμο να χτίζεις παλάτια…»

👉Δυστυχώς οι σύμμαχοι Αμερικανοί επιστρέφουν στην παλιά τους τέχνη υπέρ της Τουρκίας, προσγειώνοντας ανώμαλα τους αιθεροβάμονες «Μπαιντενόπουλους». Η τορπίλη στον ήδη θνησιγενή EastMed δεν κρύβεται με παρηγορητικές συγκαλύψεις που αποδίδουν το ναυάγιο στην έλλειψη οικονομικής βιωσιμότητας του αγωγού και στη στροφή προς τις ΑΠΕ. Ο κυρίαρχος λόγος της αμερικανικού «αδειάσματος» σε βάρος μας είναι η «άγαρμπη» αντιστροφή της στάσης τους υπέρ της Τουρκίας.
👉Αφού πρώτα ενθυλάκωσαν την παράταση της ελληνοαμερικανικής αμυντικής Συμφωνίας όπως την ήθελαν, τώρα ουσιαστικά  υπονοούν ότι η Ελλάδα (παρά το σύμπλεγμα του Καστελόριζου) δεν δικαιούται ΑΟΖ πέρα απ’τη Ρόδο (28ος μεσημβρ.) και άρα τα θαλάσσια όριά μας δεν εφάπτονται με τα κυπριακά.
👉Από τη στιγμή που αποδέχονται τον τεράστιο θαλάσσιο χώρο που παρεμβάλλεται ανάμεσα στη Ρόδο και την Κύπρο ως κυρίως τουρκικό, αφήνουν την Τουρκία να επιβάλει τις θέσεις της «στο πεδίο» και τορπιλίζουν τον EastMed. Και πριν λαλήσαι τρις,
—μετά τη «διόρθωση» της αμερικανικής στάσης, ο Ερντογάν πανηγυρίζει: «δεν θα υπάρξει αγωγός χωρίς την Τουρκία»
—παγώνουν οι έρευνες της Exxon Mobil νότια της Κρήτης
—«ξαφνική» επίσκεψη του Ισραηλινού Προέδρου στην Άγκυρα και παρασκηνιακά ξαναζεσταίνονται τα σχέδια τουρκο-ισραηλινού αγωγού
—ο συντάκτης του non-paper για τον EastMed A.Hochstein όλως τυχαίως μεσολαβεί παράλληλα και για την οριοθέτηση ΑΟΖ Ισραήλ-Λιβάνου ενόψει και νέων οδεύσεων προς βορρά.
👉Και το ακόμη χειρότερο: πώς γίνεται να υποστηρίζουν οι ΗΠΑ τις ηλεκτρικές διασυνδέσεις της Ευρώπης με Αίγυπτο και Ισραήλ μέσω Ελλάδας αφού κι αυτές οι καλωδιακές οδεύσεις πρέπει αναγκαστικά να διέλθουν μέσα απ’τις ίδιες περιοχές που ένοπλα διεκδικεί η Τουρκία; 
👉Φταίνε όμως τελικά οι ΗΠΑ, αν εμείς —μόνοι μας— παραιτηθήκαμε από την οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών μας χωρίς την οποία δεν μπορούσε να υπάρξει η όδευση του EastMed ; Φταίνε δηλ. :
—αν αποκηρύξαμε  τον Χάρτη της Σεβίλης;
—αν αφήσαμε χωρίς κυρώσεις το Ορούτς Ρέις να αλωνίσει στην επίμαχη περιοχή το 2020;
—αν εγκαταλείψαμε τα φιλικά ερευνητικά σκάφη (L’Atalante, Nautical Geo) βορά στο έλεος των τουρκικών  φρεγατών που τα εκδίωξαν ενώ ερευνούσαν την όδευση του EastMed;
👉Και τώρα που εκθειάζουμε την «καλύτερη» εναλλακτική λύση της ηλεκτρικής διασύνδεσης, θα ακολουθήσουμε την ίδια τακτική με τα καλώδια που θα πρέπει να ποντιστούν στον βυθό/υφαλοκρηπίδα προς την Αίγυπτο και την Κύπρο;  
👉Θα κάνουμε τελικά κάτι εξυπνότερο; Ή τα όποια σχέδιά μας «θα τα κάνει ο βοριάς συντρίμμια, κομμάτια»…; 

Πόσο ρεαλιστική είναι μια τουρκική επίθεση; – Αρθρο Τα ΝΕΑ 15.01.22

Valinakis ΤΑ ΝΕΑ 15.01.22

Το 2022 θα είναι λογικά μια ακόμη πιο δύσκολη χρονιά για τα ελληνο-τουρκικά και το Κυπριακό — τη ραχοκοκαλιά της εθνικής στρατηγικής. Η εκθετικά κλιμακούμενη επιθετικότητα της Τουρκίας αναπτύσσεται σε ένα ασταθές διεθνές περιβάλλον που συχνά αφήνει ατιμώρητες τις επεκτατικές τάσεις και υβριδικές επιθέσεις. Οι ΗΠΑ αποσύρονται από τον ρόλο του παγκόσμιου χωροφύλακα και η πολυφωνική ΕΕ παραλύει μέσα σε εσωτερικές διχόνοιες. Καίριες δυτικές αξίες απειλούνται από αυταρχικές μεγαλομεσαίες Δυνάμεις που διαβλέπουν παράθυρο ευκαιρίας για περιφερειακή ηγεμόνευση. Τι μπορούμε υπό αυτές τις συνθήκες να περιμένουμε στα λεγόμενα «εθνικά» μας θέματα το 2022;
Προβάλλοντας ρεαλιστικά στο ορατό μέλλον τις εξελισσόμενες τάσεις (και πλην ανέλπιστων θετικών απρόοπτων) το άμεσο γεωπολιτικό μας περιβάλλον διαγράφεται πιο ασταθές και επικίνδυνο. Κατά το περιπετειώδες 2020 πλησιάσαμε πολύ τη σύγκρουση «επί του πεδίου» με την Τουρκία και οι βασικές παράμετροι του χειρότερου δυνατού σεναρίου (βάσει του οποίου σχεδιάζεται μια αξιόπιστη στρατηγική) δεν φαίνεται να άλλαξαν ιδιαίτερα. Η Άγκυρα κλιμακώνει συνεχώς με διευρυνόμενες απειλές πολέμου και «νίκης» και ανερυθρίαστη προβολή και υλοποίηση αντίστοιχων σχεδιασμών και κινήσεων.
Συνειδητοποιώντας μετά το 2020 τη σκληρή πραγματικότητα ενός επιθετικότατου γείτονα και μιας φλύαρης αλλά άβουλης Δύσης, η κυβέρνηση απάντησε με εκτεταμένο επανεξοπλισμό και διεύρυνση των συμμαχιών. Όσο όμως κι αν κινητοποιήθηκε, κι όσο ισχυρή και να θεωρεί την αποτρεπτική της στρατηγική, η Τουρκία όχι μόνο δεν υποχώρησε πουθενά, αλλά και πολλαπλασίασε τις παράλογες διεκδικήσεις της. Πιέζει καταιγιστικά απαιτώντας υπό απειλές πολέμου να της παραχωρήσουμε νησιά (τώρα και τα μεγαλύτερα), θαλάσσιες ζώνες, και τον γεωστρατηγικό χώρο του Αν.Αιγαίου και της Αν. Μεσογείου. Όταν μέσα στην Αθήνα και στο υψηλότερο επίπεδο ο Ρ.Τ.Ερντογάν έθεσε θέμα «αναθεώρησης» της Συνθήκης της Λοζάνης, δηλ. των συνόρων μας, αμφιβάλλουμε ότι παλαιά και νεοεπιχειρούμενα τετελεσμένα συγκλίνουν στον στόχο «ανατροπής» της Λοζάνης το 2023; Λογικά, ο Τούρκος Πρόεδρος θεωρεί τη σύγκρουση αναπόφευκτη, πιθανότατα και ευπρόσδεκτη. Πιέζεται πλέον εσωτερικά αλλά και χρονικά ο ίδιος, και ανησυχεί για κλείσιμο της στρατιωτικής ψαλίδας. Όταν κατά τους νομικούς η αναθεώρηση Συνθηκών Ειρήνης είναι αδύνατη, η λογική λέει ότι ο μόνος άλλος τρόπος να εξασφαλιστεί είναι δια της στρατιωτικής οδού. Κάθε προσεκτικός αναλυτής αντιλαμβάνεται ότι ο Ερντογάν προετοιμάζεται και σκηνοθετεί επί τούτου και ένα διεθνώς «νομιμοποιητικό » αφήγημα περί Τουρκίας που «αντιδρά εν αμύνη απέναντι στον επεκτατικό Ελληνισμό».
Ως χώρα ευρωπαική και φιλειρηνική, η Ελλάδα τείνει ενστικτωδώς να παραμερίζει τέτοια σενάρια ως απλά αδιανόητα. Πιστεύει κατά τα φαινόμενα (και μάλλον «ευσεβοποθικά») ότι με ειλικρινή διάλογο και διεθνείς πιέσεις η Τουρκία θα παραιτηθεί των επιδιώξεών της. Ίσως βέβαια στοχεύει απλά να κερδίσει χρόνο ελπίζοντας σε αλλαγή του στρατιωτικού ισοζυγίου, ή να μετακυλήσει δύσκολες αποφάσεις στην επόμενη ηγεσία. Κάθε όμως κρίση εύκολα μπορεί να κλιμακωθεί σε ένοπλη σύγκρουση, κι όχι απαραίτητα σύντομη ή περιορισμένη σε ναυτικό ή αεροπορικό επεισόδιο. Κι αν η στρατιωτική ηγεσία είναι πάντα έτοιμη για κάθε ενδεχόμενο, η πολιτική μάλλον προτιμά να «εξορκίζει το αδιανόητο». Γιατί ναι μεν επιτυγχάνονται νέες συμμαχίες και παραγγέλνονται εντυπωσιακοί εξοπλισμοί, αλλά στέλνονται και επικίνδυνα μηνύματα αναποφασιστικότητας : εκκωφαντική σιωπή περί των θαλάσσιων διεκδικήσεών μας, επίσημη αποκήρυξη του Χάρτη της Σεβίλης που τις αποτυπώνει, ρυμούλκησή μας σε «διερευνητικές επαφές» και διάλογο εφ’όλης της ύλης (μέσω ΟΗΕ) στη βάση σχεδόν αποκλειστικά τουρκικής ατζέντας, εκδίωξη από τουρκικές φρεγάτες κάθε φιλικού ερευνητικού σκάφους από την οριοθετημένη ΑΟΖ μας, «αδειάσματα» από συμμάχους στα κρισιμότερα ζητήματα, απουσία στρατηγικής στην οποία να «κουμπώνουν» τα νέα οπλικά συστήματα, κλπ.
Παρά τις εύλογες ελπίδες για το αντίθετο, τα ανησυχητικά σενάρια είναι λογικά τα πιθανότερα για το 2022. Η Άγκυρα θα αυξήσει την πίεση διμερώς αλλά και με εκστρατεία διεθνούς αμαύρωσής μας, ενώ θα προχωρά καθημερινά στην εφαρμογή επί του πεδίου της «Γαλάζιας Πατρίδας» : με επισημοποίηση των επεκτατικών χαρτών της και των συναφών απροκάλυπτων απειλών, με διεύρυνση της στρατιωτικής της ισχύος (δολιχοδρομώντας ανάμεσα στα όποια άτυπα εμπάργκο της έχουν επιβληθεί), με ενίσχυση της εικόνας της ως παγκόσμιας δύναμης-σημαιοφόρου του ισλαμισμού (και κάθε Μουσουλμάνου στη Δύση) που αντιμάχεται τις δυτικές αξίες (ειρηνική επίλυση διαφορών, δημοκρατία, ανθρώπινα δικαιώματα) και τη διεθνή τάξη πραγμάτων που μεταξύ άλλων «συρρίκνωσε» την Οθωμανική Αυτοκρατορία στα σημερινά της όρια.
Η προσπάθεια αναστροφής των πρόσφατων ελληνικών συμμαχιών θα ενταθεί. Πέρα απ’τη γενικότερη επιχείρηση «διόρθωσης πορείας» που ήδη αποδίδει (με ΗΠΑ, κράτη-μέλη και την ίδια την ΕΕ, Αρμενία, Συρία κλπ), θα επικεντρώσει στην υπονόμευση των «στρατηγικών συμμαχιών» μας, δηλ. με τα ΗΑΕ, τη Σαουδική Αραβία και το Ισραήλ. Ακόμη πιο επικίνδυνες εξελίξεις επαπειλούνται (και πρέπει οπωσδήποτε να αποφευχθούν) σχετικά με την επιβεβαίωση που προετοιμάζεται του μνημονίου με τη Λιβύη, αλλά και την εναπομένουσα οριοθέτηση ΑΟΖ Ελλάδας-Αιγύπτου. Το Κάιρο έχει έμμεσα υπονοήσει ότι την τεράστια περιοχή ΑΟΖ ανατολικότερα της Ρόδου προτιμά —υπό όρους— να την οριοθετήσει με την Άγκυρα, κι όχι με την Αθήνα. Απλά περιμένει ακόμη περισσότερες παραχωρήσεις από τον Ερντογάν σχετικά με το θέμα Αδελφοί Μουσουλμάνοι, το μοίρασμα επιρροής στη Λιβύη κλπ. Όμως τη Λυδία λίθο για την οριοθέτηση αποτελεί το τουρκικό «δώρο» μιας θαλάσσιας περιοχής (μεγέθους Πελοποννήσου) που έχει ήδη προσφέρει η Άγκυρα στην Αίγυπτο —αν συμφωνήσει μαζί της. Ανάλογη προσφορά που οδήγησε στο μνημόνιο είχε κάνει και στη Λιβύη. Πιστεύουμε πραγματικά ότι το Κάιρο και οποιαδήποτε μελλοντική κυβέρνηση στην Τρίπολη θα προτιμήσουν τη δική μας πρόταση (50-50% )που θα τους παραχωρούσε πολύ μικρότερη έκταση; Ήδη για να εξασφαλίσουμε την μερική οριοθέτηση με την Αίγυπτο χρειάστηκε να αποδεχθούμε την κατανομή 55-45%. Ή λοιπόν η Αθήνα κινείται «έξυπνα» με τη δέουσα (δυστυχώς) αντιπροσφορά (και πίεση διμερή και μέσω τρίτων) και προλαμβάνει τις εξελίξεις, ή θα θρηνήσουμε το οριστικό τέλος οποιασδήποτε θαλάσσιας ζώνης πέραν των 6 ν.μ. στην Αν.Μεσόγειο. Δυστυχώς προβλέψιμη ήταν και η πρόσφατη κατάρρευση του EastMed που πλέον παρά τα περί του αντιθέτου λεγόμενα, στέλνει κι άλλα ανησυχητικά μηνύματα σε συμμάχους και αντιπάλους.
Στον σημερινό και γεμάτο ανατροπές κόσμο που ζούμε, η ορθή αξιολόγηση και πρόβλεψη αλλά και η διπλωματική ευελιξία είναι απαραίτητες όσο ποτέ. Η Τουρκία δεν πρέπει να υπερτιμάται, αλλά ούτε και να υποτιμάται. Συνιστά σήμερα και στο προβλεπτό μέλλον έναν επιθετικό και εξαιρετικά κινητικό γείτονα που καραδοκεί να επωφεληθεί από ευκαιρίες και λάθη μας, ακόμη και με χρήση στρατιωτικής βίας. Δεν αντιμετωπίζεται σαν λογικός «Ευρωπαίος γείτονας» και γι αυτό χρειαζόμαστε επειγόντως μια νέα στρατηγική και «έξυπνες» προληπτικές κινήσεις στο διπλωματικό πεδίο, ώστε να εξασφαλίσουμε τα δικαιώματα και συμφέροντά μας, χωρίς να επανεγκλωβιστούμε σε επικίνδυνα «διλήμματα» όπως αυτά που μάς επιβλήθηκαν σε κάθε σχεδόν κρίση.

Breaking Analysis – Το ριψοκίνδυνο αλλά κερδοφόρο στρατήγημα Πουτιν στην Ουκρανία —και γιατί μας ενδιαφέρει…

BA 14.01.22
Ο Πούτιν τράβηξε τελεσιγραφικά απέναντι στις ΗΠΑ την κόκκινη γραμμή της Ρωσίας για την ευρωπαική ασφάλεια: όχι στην είσοδο της Ουκρανίας (και άλλων γειτόνων της) στο ΝΑΤΟ, απειλώντας σε αντίθετη περίπτωση με «στρατιωτική διαχείριση» του θέματος. Πολλοί Δυτικοί πολιτικοί και αναλυτές συστήνουν σκληρή στάση και απειλούν με κυρώσεις που νομίζουν ότι θα τον αποτρέψουν. Δίκαια βέβαια οι δυτικές κοινωνίες υποστηρίζουν το ελεύθερο δικαίωμα κάθε χώρας να επιλέξει τις συμμαχίες της. Όμως τα οικονομικά κυρίως αντίποινα δεν θα αποτρέψουν τον Πούτιν που διάλεξε στρατηγικά τον τόπο και τον χρόνο για το μεγάλο «παιχνίδι» του. Το ωμό τελεσίγραφό του δεν αποτελεί μπλόφα. Γιατί γνωρίζει ότι ο Μπάιντεν δεν θα εμπλακεί στρατιωτικά (παρά τις περί του αντιθέτου προσεκτικές διαβεβαιώσεις προς το Κίεβο), δεδομένου ότι επιπλέον χρειάζεται «ηρεμία» στην Ευρώπη για να αφοσιωθεί στην αντιπαράθεση με την Κίνα —αλλά με τους δικούς του όρους (διεύρυνση του ΝΑΤΟ, στρίμωγμα της Μόσχας).
Ριψοκινδυνεύοντας λοιπόν, και πριν είναι αργά γι αυτόν, ο Πούτιν στην ουσία στοχεύει στο μαξιμουμ των ανταλλαγμάτων που μπορεί να αποσπάσει, υπολογίζοντας ότι, παρ’όλο που ο συμβιβασμός της μερικής τουλάχιστον υποχώρησης στο τελεσίγραφο θα κοστίσει στις ΗΠΑ, θα τους επιτρέψει να αφοσιωθούν πιο εύκολα στο ζωτικό μέτωπο του Ειρηνικού.
Την ουκρανική κρίση πρέπει και στην Ελλάδα να την παρακολουθούμε με προσοχή. Ο Ερντογάν θαυμάζει και μιμείται τον Πούτιν. Χρειάζεται λοιπόν να αντλούμε τα δέοντα διδάγματα από τον ρωσικό σχεδιασμό και την πίεση που ασκείται στην Ουκρανία και να σκεφτούμε τις δικές μας «έξυπνες» κινήσεις —-πριν είναι αργά. 

Breaking Analysis – Ευρωπαϊκή Αμυνα : Γιατί να χάνουμε πάλι ευκαιρίες;

BA 12.01.22

Η αμυντική συνεργασία στην ΕΕ είναι ζωτικός στόχος της χώρας μας. Παρουσιάστηκε μια ιστορική ευκαιρία να κερδίσουμε κάτι με τη λεγόμενη «Στρατηγική Πυξίδα» που βρίσκεται σε ενδοευρωπαική διαβούλευση. Στο κείμενο που επεξεργάζονται οι ΥΠΑΜ και ΥΠΕΞ της ΕΕ καταγράφονται οι απειλές κατά της Ευρώπης (ΕΔΩ). Δυστυχώς δεν έχει γίνει γνωστή οποιαδήποτε ελληνική προσπάθεια να καταγραφεί η απειλή από Τουρκία. Πολύ λυπηρό, ιδίως αν δεν προσπαθήσαμε κάν! Το χειρότερο: Εδώ και μήνες ορισμένα κ-μ (βαλτικά, Φιλλανδία κλπ) λόγω Ουκρανίας προσπαθούν να συμπεριλάβουν τις παντοειδείς απειλές κατά των ευρωπαικών συνόρων (βλ. Ρωσία) με τρόπο όμως που να μην περιλαμβάνει την Τουρκία!! Αντί δηλ. να συνεργαστούμε με Γαλλία αλλά και ανατολικές χώρες (υπό τον όρο αμοιβαίας υποστήριξης όμως —και με απειλή μπλοκαρίσματος!) ώστε να περιληφθούν στις απειλές όλοι οι επιθετικοί γείτονες της ΕΕ, θα φτάσουμε να συνυπογράψουμε ως απειλή τη Ρωσία κι όχι την Τουρκία; Είναι δυνατόν;

Breaking Analysis – Άλλη μια επαλήθευση: Άδοξο Τέλος Για Τον Eastmed! Γιατί όμως να εισπράττουμε χαστούκια;

Militaire.gr 07.01.22
Εδώ και καιρό είχαμε συχνά εξηγήσει, παρά τις διαψεύσεις,  ότι δυστυχώς ο αγωγός EastMed είχε «πεθάνει». Τώρα πέρα από την ταφόπλακα, οι ΗΠΑ μας «αδειάζουν» ωμά ( ΕΔΩ) βάζοντας και το μαχαίρι βαθειά στην πληγή. Γέρνοντας ανοιχτά προς την Τουρκία μάς λένε ουσιαστικά: «πώς σχεδιάσατε έναν αγωγό που (πέρα από τα προβλήματα βιωσιμότητας) περνάει από υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ που δεν έχετε οριοθετήσει και δεν εγκρίνει η Τουρκία»; Κι αν έστω το πάλευαμε πραγματικά, ας πούμε ότι «πέσαμε ηρωικά»… Αλλά μόνοι μας (!!) αποκηρύξαμε επίσημα (!!) τον Χάρτη της Σεβίλης (δηλ. τη μελέτη της ΕΕ που δείχνει την ΑΟΖ μας σύμφωνα με το δίκαιο της θάλασσας) και με βάση τον οποίο σχεδιάστηκε ο αγωγός!!! Πώς λοιπόν μπορούσαμε να περιμένουμε τίποτε άλλο από το χαστούκι;
Κρίμα να χάνουμε όταν μπορούμε να κερδίζουμε…

Δυστυχώς επαληθεύεται η πρόβλεψη. Ένας ακόμη νέος σύμμαχος «στρίβει δια του αρραβώνος».

Στείλαμε στους Σαουδαραβες πυροβολαρχία Πάτριοτ παρ´όλο που δεν μας περίσευε. Ακούσαμε πολλά καλά λόγια α-λα-μεσανατολικά. Προχθές όμως ανακοίνωσε ο «απομονωμένος» Ερντογάν ότι θα επισκεφθεί σύντομα το Ριάντ. Και χθες στην Αθήνα δημόσια ο «σύμμαχος» ΥΠΕΞ τους έμεινε εκκωφαντικά σιωπηλός περί Τουρκίας…
Η μια μετά την άλλη οι νέες συμμαχίες μας κλυδωνίζονται και ο «στριμωγμένος» αλωνίζει. Ας ελπίσουμε ότι δεν θα δούμε και τα χειρότερα (τη στροφή της Αιγύπτου). Γιατί μπορούμε ακόμη να «γυρίσουμε το παιχνίδι»!